Zo voelde het wel in ieder geval. Na maanden slechts af en toe een rondje te hebben gedaan ben ik vandaag voor het eerst weer naar buiten gegaan met zin in het lopen. Er is een hoop veranderd in het jaar sinds mijn laatste post. Zo ben ik in de zomer van 2009 fulltime aan de gang gegaan met mijn bedrijf Relationists. Dat kost veel meer tijd dan dat ik van te voren had ingeschat, dus is er minder van het lopen gekomen. Er was ook geen stok achter de deur om te trainen, dus dat hielp ook niet. Hoewel ik weinig op de bank heb gezeten, ben ik dus redelijk teruggevallen in mijn kunnen.

Maar vandaag scheen de zon. Vandaag lachte de natuur me toe van achter het raam. Na maanden gladheid, kou en regen, leek het vandaag wel echt lente. En ik voelde dat het moest gebeuren. Ik moest naar buiten. Ik ben in mijn kast gaan graven naar mijn kleren en ben op pad gegaan. Eerlijk gezegd gewoon een heerlijk begin van de week. Ik ben ook niet vrijblijvend een rondje gaan doen, maar heb het trainingsschema weer opgepakt. Wel bij week drie, maar ik wilde ook iets dat ik lekker uit kon lopen. En dat is gelukt. De afstand was abominabel, de snelheid was er niet, maar ik heb het uitgelopen en ik voel mijn benen weer terwijl ik hier zit te tikken. En dat was nodig. Soms moet je gewoon even een schop hebben. Van jezelf dan wel, want als een ander de schop geeft, dan luister je er niet naar. Maar als je zelf schopt, dan kom je overeind. Dat heb ik nu in ieder geval gedaan.

Ik ga nu niet meteen weer keihard beloven dat ik weer keurig drie dagen in de week ga lopen en schrijven. Ik weet dat dat er vorig jaar niet van kwam en ik weet waarom. Maar het is wel mijn streven.