Running along…

Ik ging droog van huis, maar wat ben ik nat geworden. Het was een prachtige avond. Een lekkere temperatuur, een heldere lucht en een prachtige maan. Ik moest eruit. Dinsdagavond kon ik niet lopen, omdat ik pas laat terug was van een afspraak. Het moest dus vandaag, anders zou mijn hele loopschema in duigen vallen. En rustdagen zijn belangrijk, om niet te zeggen onontbeerlijk. En mijn benen zijn mij dankbaar voor de extra tijd die ik ze gisteren gegund heb. Dat was vandaag wel te voelen. De eerste drie minuten run was zeker niet soepel, maar de vijf minuten daarna ging een stuk beter. En ik ben onder de indruk van de afstanden die ik haalde. Zodra je hoort hoe lang je moet gaan lopen, schat je toch in tot waar je gaat komen. En alle keren ben ik vanavond verder gekomen dan ik verwacht had. Dat was te merken ook. Toen ik mijn laatste passen zette en bij het ‘congratulations’ mijn handen in overwinning omhoog stak, kwam daarmee ook de hitte omhoog. In seconden stoomde ik uit mijn jasje. Ik vermoed dan ook dat andere weggebruikers mij niet voorbij zagen komen, maar het idee hadden dat een oude stoomtrein ontsnapt was uit de remise. De wolken moeten er vanaf geslagen hebben. Maar dat geeft niks. Want ondanks dat ik de avond begon met een rotgevoel, had ik besloten om mijn nieuwe week toch gewoon te beginnen. En voor de laatste vijf minuten heb ik mezelf nog ingeprent dat ik om niets op zou houden met rennen totdat de gong geklonken had. Ik ben tevreden. Nee, ik ben zeer tevreden. Had je mij drie weken geleden gezegd dat ik deze serie kon lopen en nog leven naderhand, dan had ik het niet geloofd. Nu? Nu geloof ik in langere afstanden en hogere snelheden. Ik heb er zin in. Morgen naar Middelburg. Echte hardloopschoenen laten aanmeten bij een echte hardloopzaak met filmpjes, voetafdrukken etc. Want diep in mijn hart hou ik toch nog steeds van materiaal.

Het was tijd. De lunch was voorbij en intussen gezakt. De wolken ook. Was het een uurtje eerder nog redelijk droog, nu kwam er weer meer en meer regen uit de lucht. Tijdens een rondje door de garage was ik nog een paar andere sportschoenen tegengekomen. Dat leek me dus wel een goed idee. Ik had er tot nog toe weinig mee gedaan, dus ze moesten wel minder gesleten zijn dan de schoenen waar ik tot nu toe op liep. Vol goede moed begon ik aan mijn rondje. De eerste 90 seconden liepen best redelijk. Ik voelde wel dat we zaterdag mijn verjaardag hadden gevierd. En het bleek nu dat het gebak en de lange dag wel zijn invloed hadden. Maar, ik had geleerd van de vorige keren. Ik was vastbesloten om de dag af te maken. Na de drie minuten lopen begon ik mijn voeten te voelen. Tegen de tijd dat ik thuis was, wist ik zeker dat ik deze schoenen in ieder geval niet meer moest gebruiken om op te lopen. En dat trok langzaam door mijn benen. Ja, ik heb de dag afgemaakt, maar ik voel mijn knieën en benen als nooit te voren. Verstandig? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik dinsdagavond een afspraak heb staan en dat ik me afvraag of die extra dag rust niet gewoon een goed idee is. Maar dat is van later zorg. Eerst vanavond relaxen en mijn spieren laten rusten.

P.S. De tracker werkte vandaag weer niet zoals het hoort. Helaas dus geen cijfers. En dat spijt mij ook, want ik had graag gezien hoe ik het vandaag gedaan had. Vooral ook omdat ik me aan het einde van de laatste drie minuten hardlopen toch wel heel erg kapot voelde.

Wat een hondenweer. Terwijl ik mijn 5 minuten warmliep begon het ineens te hozen. Zelfs mijn nieuwe running jack leek er niet tegen opgewassen. Langzaam raakte mijn trainingsbroek doorweekt. Dat kan niet goed zijn. Als je broek zo nat is worden je spieren waarschijnlijk niet echt lekker warm. De N95 in mijn zak begon natuurlijk ook een steeds grotere kans te lopen om doorweekt te raken. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan. Dus snel met mijn opwarm rondje en de eerste 90 seconden lopen terug gegaan naar de garage. Daar even een plastic zakje om de N95 en weer door. Wel heel apart om door de buurt te lopen en de regenvlagen onder de lantarenpalen door te slaan. Vooral omdat je het dan nog leuk vindt om te lopen ook. Dat is natuurlijk wel absurd… Maar goed, ik ben benieuwd hoe mijn benen morgen voelen als ik mijn verjaardag ga vieren. Ik denk dat ik niet veel benen meer over ga hebben. En zondag staat dan ook weer snel voor de deur…

Motivatie. Wilskracht. En gewoon domweg doen. Dat was het wel denk ik. Na afgelopen zondag ben ik gaan twijfelen of ik wel door kon naar week 3. De laatste dag van week 2 was zwaar. Ik haalde de laatste run maar net. En daarom twijfelde ik aan week 3. Ik heb het overlegd met mensen op twitter en op het Cool Running forum. En uiteindelijk heb ik besloten dat ik het gewoon moest doen. Natuurlijk zou het zwaar worden. Misschien was er zelfs een kans dat ik hem niet uit zou lopen, maar ik moest het gewoon doen. En uiteindelijk viel het mee. Ik heb dag 1 van week 3 uitgelopen. Al kostte de laatste 50 meter mij wel heel erg veel. Die meters liep ik eigenlijk alleen nog maar op wilskracht en overtuiging dat dat de laatste meters moesten zijn van de laatste 3 minuten lopen. En dat waren ze. Weer een dag succesvol afgerond. Heerlijk. En nu relaxen.

P.S. Ik weet niet of het lag aan de regen, of het feit dat ik vandaag voor het eerst in het donker heb gelopen, maar ik kon geen GPS ontvangst krijgen. Geen TTSM verslag van vandaag dus. Hopelijk is de nieuwe N95 snel binnen en dan hoop ik dat alles wel vlekkeloos werkt.

Te snel. Ik liep gewoon te snel. Ik wilde gewoon te veel van mezelf. Of had ik er toch gewoon de conditie nog niet voor? Was dat het gewoon. Gewoon te veel verwacht op basis van de gedachten van anderen. Ik weet het niet. In ieder geval was ik kapot aan het einde van mijn dag 3 training. Ongelofelijk. Ik had het zwaar op die laatste meters van de laatste 90 seconden lopen. Echt zwaar. En bij de loop ervoor was ik al bijna in de verleiding gekomen om het laatste stukje ook maar weer te gaan wandelen, want ik dacht niet dat ik het af kon maken. Maar het is wel weer gelukt. En nou heb ik tot dinsdag om te overwegen wat ik wil gaan doen. Wil ik door naar week 3, of doe ik gewoon week 2 nog een dagje. Om te kijken of ik mijn uithoudingsvermogen wat kan uitbouwen voor ik verder ga. Of moet ik juist door om verder uit te bouwen? Zijn de verwachtingen van wat ik uiteindelijk dinsdag ga kunnen nog te laag? Ik ben er nog niet uit. Suggesties zijn welkom…

P.S. De tracker heeft vandaag niet echt goed gewerkt. Ik zeker 3,5 kilometer gelopen en dat is meer dan hij aangeeft. De helft van mijn rondje ontbreekt gewoon. Het lijkt ook of de verbinding met Vodafone Life niet echt lekker gaat. Volgende week hopelijk een nieuwe N95 8Gb en ik hoop dat het dan beter gaat.

Misschien is het al opgevallen, misschien ook niet. Op deze site is naast mijn blog ook een pagina te vinden met een trainingsschema. Het schema dat Cool Running heeft opgesteld om mensen van de bank te krijgen en binnen 9 weken 5 kilometer onafgebroken te laten lopen. Een prima initiatief. Anderen zijn daarop ingehaakt. Zoals C25K.com die een overzicht geeft van een aantal handige sites die ook over het Couch to 5K initiatief gaan. Daarop wordt deze site nu ook gelinkt. Omdat ik het trainingsschema heb vertaald naar het Nederlands. En eerlijk gezegd ben ik daar best blij mee. Ik hoop dat er meer mensen door geïnspireerd raken. Want wat ik ook schrijf over hoe lastig ik het soms vind, ik vind het wel leuk. En daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Veel water drinken. Dat lees je in alle trainingsadviezen. Nou vond ik zelf dat ik altijd al veel dronk. Maar je gaat toch twijfelen. en zo zitten de bladen en de sites vol met goede adviezen. Uitkijken wat je eet en niet binnen twee uur na een maaltijd gaan lopen. En natuurlijk in de gaten houden dat je voedsel met hoge en lage glycemische index waarde op de juiste tijden in de juiste hoeveelheden tot je neemt.

Ik vind het er nog niet makkelijker op worden. En dat terwijl ik denk dat mijn grootste probleem eigenlijk helemaal niet bij die voeding ligt. Mijn probleem ligt gewoon bij mijn uithoudingsvermogen. Ook vandaag weer. De eerste 90 seconden lopen gingen eigenlijk best goed. Gewoon lekker, redelijk losjes en vol goede moed. Ondanks dat ik er van te voren niet echt veel vertrouwen in had. Maar de eerste 90 seconden gaven hoop. En toen kwamen de tweede. En de derde. En ik ging achteruit. Ik voelde mijn snelheid zakken. Elke keer dat ik weer moest gaan lopen, voelde ik dat ik toch nog niet zo goed was als ik had gehoopt. En daar lag mijn redding. Ontsnapt aan de greep van een onschuldige scholier. Of tenminste, dat denk ik. Een mini reep. Vol met allerlei GI waardes die ik niet ken, en waarschijnlijk ook niet wil weten. Maar hij lag daar. Eenzaam en alleen. En voor mijn laatste 90 seconden kon ik het niet meer aanzien. Of het nou goed of fout was, daar heb ik eigenlijk geen idee van. Maar ik heb mijn laatste 90 seconden ook gehaald. En de reep niet. Op naar dag drie. Reeploos, maar succesvol op zondag?

Met het zweet druipend van mijn voorhoofd liep ik de laatste meters. Ongelofelijk. Ik had allang aan het einde van mijn 90 seconden moeten zitten. Daar, die bocht, dat moet hem zijn. Daar komt het einde. En de bocht komt en gaat en ik moet door. Het is even doorbijten en dat kost kracht. Mijn snelheid zakt wat, maar ik moet het halen. Het moet. En ik doe het. Even later klinkt het verlossende woord via de podcast. Ik heb het gehaald. Dag 1 van week 2. Het was duidelijk zwaarder dan vorige week. Die 90 seconden zijn een behoorlijke tijd. Ik had er echt moeite mee. Zeker in het begin toen ik weer last kreeg van wat pijntjes en zo. Maar intussen weet ik dat die verdwijnen als ik gewoon doorloop, dus dat heb ik ook gedaan. En als ik nou terugkijk, dan valt het allemaal best mee. Maar dat is terugkijken. Op de momenten dat ik moest rennen viel het best nog tegen. Dan waren het behoorlijke stukken. Maar goed, dat geeft ook weer moed. Want dan kan ik me alvast bedenken dat ik straks twee van die stukken aaneengesloten kan hardlopen. En dat is een mooi vooruitzicht.

Ik heb het gehaald. Wat een opluchting. Na een nacht waarin ik opvallend vroeg wakker was, had ik niet het idee dat ik veel zou presteren vandaag. En toen we na de dienst ook pas om kwart voor twee aan de lunch zaten, voelde ik me zo gammel, dat het lopen me sowieso niet zo erg meer trok. Nou ja, dat, of het feit dat het een prachtige zondagmiddag is. Zo’n middag waarop je weet dat je op je rondje veel lopers en fietsers tegen gaat komen. Een middag waarop je je er nog meer van bewust bent dat je net begonnen bent en dat je snelheden nog niet echt indrukwekkend zijn.

Maar Petra van den Tol liep vandaag de 16 kilometer van de damloop. En steeds meer andere mensen zijn op de hoogte van het feit dat ik ook begonnen ben met lopen. Dat geeft toch een soort druk. Daarbij vind ik het ook steeds leuker worden. Ik denk wel dat ik het zo kan noemen. Ik zie nog niet dat ik echt vooruit ga, maar ik heb wel het idee dat ik het leuk ga vinden. En dat is het belangrijkste.
Dus gingen de schoenen aan en toog ik naar buiten. Het warmlopen ging prima. Ik voelde eigenlijk helemaal niets. Maar aan het einde van mijn eerste run, begon ik wat steken in mijn buik te voelen. Op dat moment stopte mijn enthousiasme. Doemscenario’s doken op, waarbij ik een half uur in de berm moest gaan liggen om bij te komen halverwege mijn rondje. Bij de tweede run kwam het gevoel weer terug, maar bij de derde leek het verdwenen. En hoewel mijn energieniveau daalde, steeg mijn vertrouwen dat ik het rondje af kon maken. Ik zal eerlijk toegeven dat het niet echt fantastisch voelde, maar ik heb het wel afgemaakt. En gemiddeld niet eens veel slechter dan gisteren. tenminste, dat vertelt TTSM me. Dat geeft moed. Want Week 1 is voorbij.

Jawel, week 1 zit er op. De derde dag van de drie dagen per week een half uur, is met succes volbracht. Ik voel me alsof ik mensen wil bellen om de euforie te delen, maar ik doe het niet. Ik bel Petra. Ik hoor hoe zij de Damloop heeft volbracht in 1:51. Fantastisch. Er gaat een hoop geld naar het KWF, want daarvoor heeft zij zich laten sponsoren. En aan de telefoon besluiten we dat we volgend jaar allebei de damloop gaan lopen. En dat we sneller zullen zijn dan 1:51. Er ligt een doel. Naast de halve marathon waar Petra me ook al voor uitgedaagd heeft. Het worden zware tijden. Maar het wordt wel leuk. Dat gevoel heb ik wel.

Dag 1 heeft nogal wat invloed gehad op mijn benen. Dat voelde ik al vrij snel nadat ik thuis gekomen was. Vooral de spieren in mijn bovenbenen protesteren bij elke nieuwe beweging die ik van ze vraag. Trappen waren mijn grote vijanden op de rustdag tussen dag 1 en 2. Vanochtend voel ik mijn benen nog behoorlijk. Dat kan er natuurlijk ook aan liggen dat mijn idee van de rustdag, bestond uit een wandelingetje van een kilometer of vier, vijf. Misschien was dat ook wel te veel beweging. Maar, het moest, want de oordopjes van de N95 vallen steeds uit mijn oren als ik echt vaart maak. Ik gaap bij verschillende zaken naar de stoere koptelefoons die op de markt zijn. Maar ik weet van geen van allen of dat lekker gaat lopen. Dus uiteindelijk kies ik een budgetoplossing in een setje dat om je oren vastzit en dat ik voor net geen drie euro mag meenemen bij de Hema. Als het bevalt kan ik altijd weer voor wat anders gaan kijken.

Maar goed, mijn benen hadden nog niet zo heel veel zin om flink in beweging te komen. Dat was een nieuwe hindernis om te nemen. Alleen een flinke portie wilskracht krijgt je daar dan overheen. En met de mededeling dat het moest van de dokter, kwam ik nog een heel eind. Ik was ook wat meer gaan lezen op het internet, waar geschreven werd dat je beter onverhard kon lopen. Dus ik had al een nieuwe route in gedachten. Dat dat geen goed idee was, ontdekte ik natuurlijk pas later.

Meten is weten, is een wijsheid waarmee iedereen wel eens om zijn oren is geslagen. Hetzelfde geldt voor je eigen vooruitgang. Als je geen nulpunt hebt, kun je ook minder trots zijn op wat je hebt bereikt. Daarom reisde vandaag voor het eerst de Trip Tracker sports Mate mee. Met onvolkomenheden uiteraard, want ik was wel vergeten hem op tijd aan te zetten. De eerste meting is dan ook een onvolledige. Maar goed, er is een meting. En daar valt een hoop aan te verbeteren.

Als ik heel eerlijk ben, was het dan ook nogal een slijtageslag. De eerste loopjes gingen nog wel, maar vanaf halverwege werdt het echt afzien. Ik voelde mijn benen meer dan ooit en mijn energie was op een absoluut dieptepunt naar mijn gevoel. Zeker toen ik mijn onverharde paadje insloeg. Het was ongelijk, te smal en met veel laag overhangende takken. Eigenlijk dus veel moeilijker te lopen dan ik had gedacht. En toen de laatste run afliep, was ik dus opgelucht om alles wel gedaan te hebben, maar ook helemaal op.

Later op de dag veranderde mijn gevoel nogal. De vermoeidheid nam af en ik kreeg steeds minder last van mijn benen. Het begint dus al wat beter te voelen. Zou ik dag drie dan toch ook echt kunnen gaan volbrengen overmorgen? We zullen het zien.