Running along…

Het is vandaag op de kop af twee weken geleden dat ik voor het laatst gelopen heb. Na de 25 minuten van week 6 dag 3 kwam ik gesloopt maar voldaan thuis. Maar daarna heb ik veel last gekregen mijn knieën en ik heb het twee weken lang niet meer aangedurfd om te lopen. Vandaag heb ik de stoute loopschoenen weer aangetrokken en ik ben verder gegaan waar ik gebleven was. Het verbazende is, dat het makkelijker ging dan de vorige keer. Goed, ik heb me qua tempo wat rustiger gehouden, maar ik heb niet om de paar minuten gedacht dat ik het niet zou halen. Wel heb ik wel even gelopen. Het was maar twee keer 20 seconden rondom twee poortjes bij een klein paadje, maar ik tel het wel. Ik ben aan het einde van de run ook wel een ruime minuut doorgelopen ter compensatie. Ik ben zelf in ieder geval wel tevreden over vandaag. En ik zie uit naar de volgende run. Ik hoop dat ik dat dinsdag weer kan doen. Ik heb er in ieder geval zin in.

Als ik mezelf van te voren bedacht had hoe lang ik moest lopen, dan was ik niet gegaan. Zelfs tijdens het lopen heb ik zeker een keer of twintig gedacht dat ik het op zou geven. Vijfentwintig minuten is een hele lange tijd. Echt een hele lange tijd. Na week vijf heb ik wel geleerd dat lopen op een lang recht stuk niet bevorderlijk is voor de prestaties, dus ben ik weer door de stad gaan lopen. Vaak bochtjes draaien helpt. Het helpt tenminste in het idee dat je opschiet. Maar verder. Verder was het gewoon zwaar. Ongelofelijk dat er mensen zijn die het nog langer volhouden. Ongelofelijk dat mij dat ook gaat lukken. Maar als ik terugkijk zijn mijn prestaties nu al fantastisch. De eerste dag van de eerste week was al problematisch. En nu? Nu loop ik 25 minuten en waarschijnlijk iets van vier kilometer achter elkaar. Als ik daar aan denk, dan is dat al het gevoel van een marathon winst. Tenminste, nu wel. En later? Ach, dat komt. En dan loop ik nog langer en nog verder. Want als anderen het kunnen, dan moet mij dat ook lukken.

(TTSM kreeg geen verbinding met de gps satellieten. Helaas dus weer geen schema vandaag.)

Ik voel me goed. Gewoon heel goed. Ik zag er vanvond eerst niet echt naar uit. Laat thuis en dan is het buiten ook nog eens behoorlijk koud. Maar lopen zou ik. Dat had ik al wel besloten. Het eerste stukje kwam ik wat moeilijk op gang. Maar toen ik besloot om minder op mijn benen en mijn lopen te letten, ging het al eens stuk beter. Al zijn twee stukken van tien minuten toch wel duidelijk langer dan ik had gedacht. Halverwege had ik het zowel bij de eerste als de tweede run best moeilijk. Maar ik kon me niet laten kennen natuurlijk. Dus de tanden op elkaar en nog even vlotjes de straat oversteken vanwege het keffertje dat zich al op mijn enkels verheugde. En uiteindelijk is het ook deze keer weer helemaal gelukt. En ook nog met een plaatje van een hele mooie route. Die ziet er erg indrukwekkend uit. Dat vind ik tenminste. En daar gaat het hier tenslotte om.

Ja, ik weet het. Ik ben lui geweest. Ik heb mijn schema niet aangehouden en ik heb geluierd… Nou ja, niet helemaal. Ik heb na Berlijn niet meer hard gelopen, maar dat had een reden. Tot en met afgelopen zondag had ik erg vel last van mijn spieren na een drukke, drukke Web 2.0 Expo. En vandaag was weer de eerste keer. Het was al laat, ik had niet veel gegeten en veel te veel file gehad. Zoals altijd begon ik dus weer met de twijfel of ik de run deze keer wel zou afmaken. Maar halverwege kon ik met overtuiging tegen mijzelf zeggen dat ik het nog niet opgegeven had, dus dat ik dat vandaag ook niet zou doen. De snelheid was vandaag ver te zoeken en soepel ging het ook niet echt. Maar ik heb het wel gehaald en ik ben tevreden. Op naar dag 2. Dan gaat het vast weer beter.

Van te voren had ik me al voorgenomen om in Berlijn te gaan lopen. Ik ben op dit moment in Berlijn vanwege de Web 2.0 Expo die hier gehouden wordt. Voor meer informatie over wat ik daar doe, moet je maar even op www.arnehulstein.nl kijken. Er was deze week maar een mogelijkheid om een rondje te lopen. Dag drie van week vijf nog wel. De dag die op de forums naar voren komt als de zwaarste van het stel. Twintig minuten onafgebroken lopen. Ongeveer een eeuwigheid als je mijn mening gevraagd had. Maar goed, op woensdagochtend de schoenen aangetrokken en de Frankfurter Allee afgelopen. Een lang eind, maar het was mooi om tussen de torens van de Frankfurter Turms door te lopen. Het was 17 jaar geleden dat ik hier ben geweest. Dat maakt het toch apart. En het belangrijkste is natuurlijk dat ik de dag weer gehaald heb. En dat ik ook nog op tijd bij het conferentie centrum om het begin goed mee te maken. Helaas deed TTSM het hier niet, maar binnenkort plaats ik nog wel wat foto’s.

Dag twee kreeg me er bijna onder. Nou ja, zo leek het wel. Maar het bleek achteraf allemaal erg mee te vallen. Het zwaarste waren de eerste dertien minuten hardlopen. Als je dan in het schema kijkt, dan zie je dat ik ook acht minuten had moeten lopen. Het was allemaal per ongeluk. Ik was druk aan lopen en had voor mezelf een doel gesteld waarvan ik dacht dat daar het einde van de eerste acht minuten was. En toen ik daar liep hoorde ik inderdaad ‘congratulations’. Maar daarna verstond ik ‘keep going’. Of het nou de wind was, een passerende auto of de afleiding van een andere loper aan de andere kant van de weg, maar ik ging door. Ik hield me vast aan het ‘keep going’ en liep de dijk op. Bovenaan de dijk had ik het helemaal gehad. Het einde moest nu wel in zicht zijn. En jawel, na 200 meter kwam de stem weer en die zei ‘Ok, you can do it, just another eight minute run’. Ik was het even kwijt. Lachend nam ik even een korte pauze. Ik heb misschien 150 meter gelopen voordat ik vol overtuiging aan mijn tweede ‘acht’ minuten begon. Het is dus een run van 13 minuten geworden en een van 6. Meer dan het schema vraagt, maar het is allemaal gelukt. Ik ben tevreden. Dat belooft wat voor Berlijn.

Een nieuwe week. Maar vanavond was ik vol overtuiging begonnen. Natuurlijk had ik wat twijfels, maar als ik het afgelopen dinsdag kon, dan moest ik het nu ook kunnen. En vol goede moed stapte ik de deur uit. en het liep eigenlijk ook nog best makkelijk. De eerste vijf minuten dan. Na wat gerommel, omdat TTSM weer niet vlekkeloos wilde starten, besloot ik om de telefoon weg te stoppen en gewoon door te lopen. Pas bij de eerste break lukte het om TTSM te starten. Dat dacht ik tenminste. Maar aan het einde van de run bleek dat hij helemaal niets heeft vastgelegd. Helaas. Maar goed, ik heb het gehaald. En dat is het belangrijkste.
Ik merkte wel dat ik bij de tweede run minder vloeiend ging lopen. De spieren in mijn benen gingen meer trekken en het liep gewoon allemaal wat minder makkelijk. Misschien dat dat komt omdat ik een rustdag minder had tussen vandaag en dinsdag, maar ik weet dat natuurlijk niet zeker. De laatste vijf minuten lopen werd steeds spannender. Een paar flitsen en grote klappen. En ik was ook tenminste vijf minuten hardlopen van mijn huis. Dus ik moest wel. En intussen in de gaten houden waar ik eventueel kon schuilen als het echt dichtbij zou komen. Dat bleek uiteindelijk ook wel nodig. Net aan het einde van de vijf minuten lopen, was ik blij dat ik bij het gebouw van een therapeut kwam. Want daar begon het behoorlijk hard te regenen en het dak gaf wat beschutting. Na een paar rondjes onder het afdak, besloot ik het er uiteindelijk toch op te wagen en het laatste stukje te lopen. Redelijk droog kwam ik thuis. Heerlijk. Weer een dag gehaald. Zondag dag 2.

De beste graadmeter voor vooruitgang is het lopen van dezelfde ronde en dan kijken hoe het voelt. Vandaag heb ik dat gedaan. Ik heb dezelfde ronde gelopen als op week 3 dag 1 en het ging vandaag veel beter. Waar ik vorige keer de laatste meters op mijn tandvlees liep en verlangde naar het verlossende eindwoord, had ik nu nog een vijf minutenloop voor de boeg. En hoewel ik ook nu de laatste 400 meter twijfelde of ik er nog niet was, heb ik het wel veel gemakkelijker uitgelopen dan de vorige keer. Helaas werkte TTSM toen niet, maar nu wel. Wat een afstand heb ik afgelegd. En hoewel ik mijn benen wel voel, ben ik gewoon blij met mijn vooruitgang.
Op naar Week 5 dag 1.

Wat een prachtige dag. De zon weerkaatst op de rode herfstbladeren als ik de deur achter mij dicht trek. Het is ook op een andere manier een opwindende dag vandaag. Ik loop voor het eerst op mijn nieuwe schoenen. En aangezien je bij hardlopen niet veel materiaal voordeel kunt krijgen behalve je schoenen, ben ik als materiaalliefhebber wel benieuwd naar het resultaat. Natuurlijk ook, omdat ik wil weten of de uitgegeven euro’s wel genoeg effect hebben. en het resultaat mag er zijn. Niet alleen heb ik week 4 dag 2 uitgelopen, ik heb ook weinig tot geen last van mijn knieën. Daar was het allemaal om te doen natuurlijk. Nu alleen nog meer uithoudingsvermogen, zodat ik ook mentaal overtuigd ben van het feit dat ik het uit ga lopen. Nu is het nog steeds vooral een keuze. Maar ook dat moet mettertijd verbeteren. Nu ben ik er in ieder geval wel heel tevreden mee.

Ik hou van materialen. Ik hou van techniek. En ik hou ervan om dingen te kopen waarvan ik het gevoel heb dat ze mijn sportprestaties gaan verbeteren. Dat heb ik gisteravond dus gedaan. Ik heb mezelf een paar schoenen aan laten meten door Koole Sport in Middelburg. Mijn gadget-hart kwam helemaal tot leven bij het frame per frame bekijken van de beelden van de camera. En toen zag ik het. Mijn been maakte een hele rare hoek ten opzichte van mijn been. Een onmogelijke hoek eigenlijk. Ineens was het duidelijk waar de pijn aan de binnenkanten van mijn knieën vandaan kwam. Mijn voet rolde door naar binnen terwijl mijn knie eerder wat naar buiten ging. De keuze voor de schoenen was dan ook snel gemaakt. Een extra harde binnenkant, zodat mijn been rechter blijft staan bij dezelfde belasting. En toen ik met de andere schoenen nog een keer voor de camera heen en weer draafde, bleek het direct effect te hebben. Geweldig. Daarna heb ik nog een kwartier tussen drie verschillende paren staan twijfelen en de knoop doorgehakt. Ik loop op gel. Na jaren alleen maar op maximale lucht te hebben gelopen, heb ik nu een paar Asics gekocht. En ik zie er naar uit om er op te lopen. Maar niet vandaag. Want na de Performa 2008 in de Jaarbeurs in Utrecht gisteren, deed het lopen op het baantje in de winkel al heel erg zeer. Met pijn in mijn hart heb ik dan ook besloten om vandaag een extra rustdag in te lassen. Ofwel, om een keer over te slaan. Eigenlijk ook op advies van de man in de winkel. Want anders was ik vandaag vast eigenwijs genoeg geweest om mezelf stuk te lopen. Maar daar vind ik het toch wel weer te leuk voor. Dus zit ik hier vanavond. Achter de computer. Te tikken over lopen. Want het echte lopen komt zondag pas weer. Ik ben benieuwd.