Zo voelde het wel in ieder geval. Na maanden slechts af en toe een rondje te hebben gedaan ben ik vandaag voor het eerst weer naar buiten gegaan met zin in het lopen. Er is een hoop veranderd in het jaar sinds mijn laatste post. Zo ben ik in de zomer van 2009 fulltime aan de gang gegaan met mijn bedrijf Relationists. Dat kost veel meer tijd dan dat ik van te voren had ingeschat, dus is er minder van het lopen gekomen. Er was ook geen stok achter de deur om te trainen, dus dat hielp ook niet. Hoewel ik weinig op de bank heb gezeten, ben ik dus redelijk teruggevallen in mijn kunnen.

Maar vandaag scheen de zon. Vandaag lachte de natuur me toe van achter het raam. Na maanden gladheid, kou en regen, leek het vandaag wel echt lente. En ik voelde dat het moest gebeuren. Ik moest naar buiten. Ik ben in mijn kast gaan graven naar mijn kleren en ben op pad gegaan. Eerlijk gezegd gewoon een heerlijk begin van de week. Ik ben ook niet vrijblijvend een rondje gaan doen, maar heb het trainingsschema weer opgepakt. Wel bij week drie, maar ik wilde ook iets dat ik lekker uit kon lopen. En dat is gelukt. De afstand was abominabel, de snelheid was er niet, maar ik heb het uitgelopen en ik voel mijn benen weer terwijl ik hier zit te tikken. En dat was nodig. Soms moet je gewoon even een schop hebben. Van jezelf dan wel, want als een ander de schop geeft, dan luister je er niet naar. Maar als je zelf schopt, dan kom je overeind. Dat heb ik nu in ieder geval gedaan.

Ik ga nu niet meteen weer keihard beloven dat ik weer keurig drie dagen in de week ga lopen en schrijven. Ik weet dat dat er vorig jaar niet van kwam en ik weet waarom. Maar het is wel mijn streven.

Stroef. Het enige woord dat het begin van mijn run vandaag kon beschrijven. Het begin voelde alsof mijn benen houten stokken waren. Stijf en niet echt lekker bewegend. Lopen ging wel, maar niet zo lekker. Alsof mijn knieen eens flink gesmeerd moesten worden. Doorzetten dan maar. Gewoon doorzetten. Ik was vandaag vol goede moed vertrokken. Zwaarder dan in de sneeuw zou het toch niet kunnen worden. Maar ik had het verkeerd. Misschien dat de sneeuw en de wind genoeg afleiding boden van mijn andere gevoelens. Misschien ook dat de tweede dag van een trainingsweek gewoon de zwaarste is. Dat is me al eerder overkomen.

Kapot. Dat was het enige woord dat het einde van mijn run vandaag kon beschrijven. Het ging beter tijdens het lopen. Gewoon steeds een stukje beter. Tot ik op driekwart gewoon op bewegingsroutine liep. Ik kwam er achter toen ik naar beneden ging. Een paar meter naar beneden verstoorde mijn ritme behoorlijk en ik merkte dat ik terug moest naar mijn ritme om de afstand vol te maken. Dat is me ook gelukt, maar het was zwaar. Toen de 28 minuten om waren was ik blij om een finishlijn te kiezen en op te houden met lopen. Nu twee dagen rust. Daar zie ik nu even naar uit. En vrijdag? Vrijdag zie ik er weer naar uit om te lopen. Vast.

Hardcore. Zo voel ik me vandaag. Een hardcore hardloper. Vanwege mijn ongelofelijke prestaties? Nee. Vanwege mijn geweldige conditie? Nee, ook niet. Simpelweg omdat ik vandaag besloten heb om toch te gaan lopen ondanks het feit dat het sneeuwde met -1 graad buiten. En een wind met waarschijnlijk rond kracht zeven recht in mijn gezicht. Vreemd genoeg bleef hij dat ook, ondanks dat ik de bochten nam.

Week 8 is niet ingewikkeld. Het is gewoon langer en zwaarder. 28 minuten zijn er maar 3 meer dan in week zeven, maar als je ze tegen de sneeuw en de wind in moet lopen, dan lijken het er een stuk meer. En soms vraag je je af waarom je het doet. Vooral als iemand vanuit een warme camper je iets dergelijks toeroept terwijl jij kleine stukken sneeuw van je haar af ziet schuiven als je een bocht neemt. Gelukkig heb ik gisteren bij Decathlon nieuwe kleding gekocht, want anders had ik het nooit gehaald. Nou was ik tenminste nog redelijk warm toen ik aankwam. Ook al was ik behoorlijk nat. Maar ik voelde me vooral een hardcore loper. Ik was immers de enige die ik vandaag heb zien hardlopen. En dat voelde goed.

This is what it looked like at the end of the run when the wind and snow slowed.

P.S. Gezien de zware grijze wolken en de sneeuw heb ik TTSM vandaag niet eens geprobeerd. Sorry.

Ik ben niet serieus genoeg. Daar moet het hem in zitten. Dat, of ik ben te druk. Ik weet het eigenlijk niet. In ieder geval komt het er op neer dat ik steeds te laat ga lopen. Op zich is laat lopen natuurlijk geen probleem. Tenminste, dat denk ik. Het is nu wel koud en donker, maar dat is het om half acht ook al. Half elf hoeft dan geen probleem te zijn. Maar slaap wel. Ik moet er elke ochtend weer vroeg uit en ik slaap dan misschien ook wel te weinig. Te weinig om te sporten tenminste. In de bladen wordt aangeraden om meer te gaan slapen als je gaat hardlopen. Zoveel tijd eerder voor elke gelopen kilometer in de week. Maar daar kom ik niet aan. Ben ik dan eigenlijk wel uit het juiste loophout gesneden? Is de trage vooruitgang dan gewoon te wijten aan gebrek aan energie? Herstelt mijn spierpijn zich niet snel genoeg omdat ik eigenlijk meer zou moeten rusten? Het zijn allemaal vragen die tijdens het lopen door mijn hoofd rollen. Als je vijfentwintig minuten aan het lopen bent heb je daar immers alle tijd voor. En elke keer hou ik mezelf voor dat het niet zo is. Het kan niet zo zijn dat het lopen alleen maar afhangt van het slapen. Vast niet. Maar het is wel zwaar en als ik anderen tegenkom dan lijken die het zoveel makkelijker te doen. Overigens is dat ook een voordeel van lopen om half elf ‘s avonds. Er is geen andere malloot die het in zijn hoofd haalt dan nog te gaan hardlopen. Er is dus ook niemand waarmee je je negatief zou kunnen meten.
Maar terug op de bank bekruipt mij altijd een ander gevoel. Een gevoel van euforie. Een gevoel dat ik het weer gedaan heb en dat deze run weer verder was dan de vorige. En sneller. En dat ik nog over had aan het einde. Geweldig. Ik hou intussen van het lopen. Zelfs al vordert mijn schema niet zo snel als ik zelf zou willen, ik kan altijd nog teruglezen. En als ik teruglees naar mijn eerste post:

De eerste loopjes gingen nog wel, maar vanaf halverwege werdt het echt afzien. Ik voelde mijn benen meer dan ooit en mijn energie was op een absoluut dieptepunt naar mijn gevoel.

Dan voelt vanavond gewoon goed. Dan ben ik nu een aantal weken onderweg en ik loop vier kilometer onafgebroken en op mijn eigen tempo. Toen zwoegde ik op 90 seconden, nu versnel ik nog wat op de laatste minuut. En dan ben ik stiekem toch weer trots op mezelf en ben ik serieuzer bezig dan ik ooit gedacht had.

Als je eenmaal begint om een schema te negeren, dan wordt het makkelijker om dat vaker te doen. Van dat risico was ik mijzelf gisteren heel erg bewust. Het was heerlijk om gewoon een stukje James Bond te kijken en me verder even nergens heel druk over te maken. Maar als ik daar aan toe zou geven, dan wist ik ook dat mijn schema weer een knauw zou krijgen en dat van opbouwen dan eigenlijk geen spraken meer zou zijn. Dus heb ik mezelf om tien uur toch nog van de bank getrokken en in mijn loopkleding gehesen. De verandering was opmerkelijk. Van het relaxed en vermoeid zitten op de bank, stond ik ineens buiten en had ik er zin in. Gewoon lekker lopen. Dat wilde ik doen. En dat deed ik. Vijfentwintig minuten lang. En aan het einde had ik zelfs nog ruimte om even te versnellen. Dat geeft een goed gevoel. En bij mijn terugkomst kon ik zelfs de laatste ontploffing bij Bond nog meemaken. Een complete avond dus.

Het is vandaag op de kop af twee weken geleden dat ik voor het laatst gelopen heb. Na de 25 minuten van week 6 dag 3 kwam ik gesloopt maar voldaan thuis. Maar daarna heb ik veel last gekregen mijn knieën en ik heb het twee weken lang niet meer aangedurfd om te lopen. Vandaag heb ik de stoute loopschoenen weer aangetrokken en ik ben verder gegaan waar ik gebleven was. Het verbazende is, dat het makkelijker ging dan de vorige keer. Goed, ik heb me qua tempo wat rustiger gehouden, maar ik heb niet om de paar minuten gedacht dat ik het niet zou halen. Wel heb ik wel even gelopen. Het was maar twee keer 20 seconden rondom twee poortjes bij een klein paadje, maar ik tel het wel. Ik ben aan het einde van de run ook wel een ruime minuut doorgelopen ter compensatie. Ik ben zelf in ieder geval wel tevreden over vandaag. En ik zie uit naar de volgende run. Ik hoop dat ik dat dinsdag weer kan doen. Ik heb er in ieder geval zin in.

Als ik mezelf van te voren bedacht had hoe lang ik moest lopen, dan was ik niet gegaan. Zelfs tijdens het lopen heb ik zeker een keer of twintig gedacht dat ik het op zou geven. Vijfentwintig minuten is een hele lange tijd. Echt een hele lange tijd. Na week vijf heb ik wel geleerd dat lopen op een lang recht stuk niet bevorderlijk is voor de prestaties, dus ben ik weer door de stad gaan lopen. Vaak bochtjes draaien helpt. Het helpt tenminste in het idee dat je opschiet. Maar verder. Verder was het gewoon zwaar. Ongelofelijk dat er mensen zijn die het nog langer volhouden. Ongelofelijk dat mij dat ook gaat lukken. Maar als ik terugkijk zijn mijn prestaties nu al fantastisch. De eerste dag van de eerste week was al problematisch. En nu? Nu loop ik 25 minuten en waarschijnlijk iets van vier kilometer achter elkaar. Als ik daar aan denk, dan is dat al het gevoel van een marathon winst. Tenminste, nu wel. En later? Ach, dat komt. En dan loop ik nog langer en nog verder. Want als anderen het kunnen, dan moet mij dat ook lukken.

(TTSM kreeg geen verbinding met de gps satellieten. Helaas dus weer geen schema vandaag.)

Ik voel me goed. Gewoon heel goed. Ik zag er vanvond eerst niet echt naar uit. Laat thuis en dan is het buiten ook nog eens behoorlijk koud. Maar lopen zou ik. Dat had ik al wel besloten. Het eerste stukje kwam ik wat moeilijk op gang. Maar toen ik besloot om minder op mijn benen en mijn lopen te letten, ging het al eens stuk beter. Al zijn twee stukken van tien minuten toch wel duidelijk langer dan ik had gedacht. Halverwege had ik het zowel bij de eerste als de tweede run best moeilijk. Maar ik kon me niet laten kennen natuurlijk. Dus de tanden op elkaar en nog even vlotjes de straat oversteken vanwege het keffertje dat zich al op mijn enkels verheugde. En uiteindelijk is het ook deze keer weer helemaal gelukt. En ook nog met een plaatje van een hele mooie route. Die ziet er erg indrukwekkend uit. Dat vind ik tenminste. En daar gaat het hier tenslotte om.

Ja, ik weet het. Ik ben lui geweest. Ik heb mijn schema niet aangehouden en ik heb geluierd… Nou ja, niet helemaal. Ik heb na Berlijn niet meer hard gelopen, maar dat had een reden. Tot en met afgelopen zondag had ik erg vel last van mijn spieren na een drukke, drukke Web 2.0 Expo. En vandaag was weer de eerste keer. Het was al laat, ik had niet veel gegeten en veel te veel file gehad. Zoals altijd begon ik dus weer met de twijfel of ik de run deze keer wel zou afmaken. Maar halverwege kon ik met overtuiging tegen mijzelf zeggen dat ik het nog niet opgegeven had, dus dat ik dat vandaag ook niet zou doen. De snelheid was vandaag ver te zoeken en soepel ging het ook niet echt. Maar ik heb het wel gehaald en ik ben tevreden. Op naar dag 2. Dan gaat het vast weer beter.

Van te voren had ik me al voorgenomen om in Berlijn te gaan lopen. Ik ben op dit moment in Berlijn vanwege de Web 2.0 Expo die hier gehouden wordt. Voor meer informatie over wat ik daar doe, moet je maar even op www.arnehulstein.nl kijken. Er was deze week maar een mogelijkheid om een rondje te lopen. Dag drie van week vijf nog wel. De dag die op de forums naar voren komt als de zwaarste van het stel. Twintig minuten onafgebroken lopen. Ongeveer een eeuwigheid als je mijn mening gevraagd had. Maar goed, op woensdagochtend de schoenen aangetrokken en de Frankfurter Allee afgelopen. Een lang eind, maar het was mooi om tussen de torens van de Frankfurter Turms door te lopen. Het was 17 jaar geleden dat ik hier ben geweest. Dat maakt het toch apart. En het belangrijkste is natuurlijk dat ik de dag weer gehaald heb. En dat ik ook nog op tijd bij het conferentie centrum om het begin goed mee te maken. Helaas deed TTSM het hier niet, maar binnenkort plaats ik nog wel wat foto’s.